Merhaba,
Üç köşe yazarı, bugünkü yazıları düşüncelerimin bir kısmını yansıtıyor.
http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/23494112.asp?yazarid=12
http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/23494090.asp?yazarid=131
http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/23492353.asp?yazarid=119
Kalın sağlıcakla
Üzgün ve keyifsiz anne
Paylaşım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Paylaşım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
13 Haziran 2013 Perşembe
11 Haziran 2013 Salı
Gezi Parkı 2
Iyi geceler,
Bugün ''face'' de yazdığım yazı;
Herkese iyi akşamlar.
Bundan böyle ''direniş'' konusunda direnişimden vazgeçiyorum arkadaşlar.
İş çok uzadı, ( provakatörler herkoldan devrede) sonuç alınamayacak hareketler ve şilkayetler var.
Maltepe de hergece şarkı türkü. Diğer şehirlerde çarpışmalar varken devam etmesini anlamsız buluyorum.
Herkesim birlikte yaşayacak, herkes anlaşacak ( bilenler bilir) romantikliğimden de vazgeçtim.
Normal hayatıma dönüyorum. İsteyen arkadaşlar beni silebilir.
Üzgün anne
Bir zamanlar Ahmet Hakan, evet ben bir döneğim yazmıştı, pek bir burun kıvırmıştım.
Şimdide ben dönüyorum, niyemi, dilim döndüğünce anlatayım;
Ağaçlar kesilmesin diye başlayan eyleme pek kendimi yakın hissetmiştim ben, hatta ben neden Maltepe deki '' sanat sokağı'' ( betonlaşma çalışması) yapılırken bu tip direniş gösteremedim diye üzüldüm, utandım kendimden ve bu genç, romantik, gezi parkına yerleşen gruptan.
Biliyormusunuz, bu grup daha önceleri de bu ağaçlar kesilmesin diye çok uğraşmış, imza toplamaya çalışmış filan. Kimse dikkat etmemiş onlara.Ben de. Ne zamanki şiddet gördüler, kendimi onların yerine koydum, yediremedim, anladım onları canı gönülden. Onlardan biriydim aslında ben, hemde çoktaaan. Benimsedim hemen, nasıl destek versem derken, tencere tava yetişti imdadıma. Bir çapulcu doğdu Maltepe de. E, Başbakan da az körüklemedi hani.
Hem sadece ''ağaçların kesilmesi '' değildi olayların sebebi benim için artık. Tencereme vururken; izlediğim şiddetler, yasaklar ve diretilen tek tip hayat tarzı aklıma gelerek, düşünerek vurmaya başladım tavama.
Arada seyrettiğim programlar, esprilerin güzelliği, hükümetin, siyasetin, yalanları. En son Cuma akşamı CNN Türk de seyrettiğim, işte bu çocuklar dediğim, içimin açıldığı. Neredeydi bu çocuklar, Arınç ile o adamlar görüşürken dediğim. Kimdi o koca koca bıyıklı adamlar dediğim arada CANVAS diye bir olgu ile tanışmam. Başbakanın dönüşü ve Emine Erdoğan ın onaylayıcı baş sallamaları.
Canvas ile ilgili film; Biraz uzun ama ilginç bir bakış açısı.
Banu Avar ile Dünya Düzeni,Arap Baharı ve Suriye de Kış.olarak aratabilirsiniz you tube ta.
Bu filmi seyredin ve inanın demiyorum ama bu da bir bakış açısı.
Ne ağacı ne de ülkeyi, akacak kanları, insanları düşünen yok ki. Bir de, karşında seçimle gelmiş iktidar var, sen kimsin. Taksim Platformu - Taksim Dayanışması. Bölünmeler.
Kimdi ki o adamlar, gençler neredeydi o görüşmede, ya inanılmaz istekleri. Kimdi ki onlar. İçim sıkıldı o an. Hükümet istifa nidaları. CHP pankartları, AKM de asılan orak çekiç pankartları, Pkk dan gelenler....
Oysa uzlaşmak değilmiydi amaç. Devrimmiydi ki?
Kendimi böcek gibi hissettim ben. Kimim ki ben. Artık hiçbir harekette benim burada görmek istediğim masumluk yok, naiflik uzun süreli asla değil, provake heryerde. Iyi niyet yok oldu bu Dünya da.
Keşke bu kadar uzamasaydı iş. Keşke bu güzel insanlar, istemiyoruz dayatma, mesajını verip çekilselerdi.
İş nerelere vardı.
Yok içkiler, yok eğlenceler.
Bu değil ki, olmamalı.
Oysa ne güzeldi, marketler, takaslar, tohumlar, yapılan çalışmalar, dayanışmalar. Tam da benim istediğim; herkes birlikte, Türk,Kürt,Laz, dindar, olmayan v.s..... Provakatör gelince bir diğer grup hop durun diyecekti, eretesi gün başka bir provokeyi başka grup durduracaktı ve herşey güzel olacaktı. Olmadı, olamadı o yüzden ben ve ailem çekiliyoruz.
Tabi ki hala fikirlerimiz ve tarafımız aynı. Özgürlükten yanayız biz.
Bir arkadaşım, face de ki yorumuma şu cevabı yazmış, sağolsun.
Canım benim hepimiz zaten aynı endişedeyiz . Biz hepimiz sağduyulu , yapıcı , uzlaşmacı bir başbakan bekledik . Bizim düşündüğümüz kadar ülkesini seven ve yanında olan bir yönetim bekledik . Ne yazık ki olmadı . Olayların tırmandığı bir zamanda , kötüye gittiğini görürken , taraf olmak istemiyoruz . Bizler savaşçı değiliz . Ailelerimiz var . Ülkemizi korumak istiyoruz . Bari biz büyüklük yapalım demek gibi geldi duruşun bana . Etrafın benzin dolu iken kargaşaya bir kibrit kalmışken haklılığımızı anlatamamış olmanın iç acısı ile kenara çekilmek zorunda olduğunu bilmek çok acı
Bir diğeri şöyle demiş;
sistem:1 - çiğdem:0
olsun sen bizim gönüllerimizin şampiyonusun
Kısaca bu, yazılacak çok şey var elbette.
Kalın sağlıcakla
Romantik, korkak ve saf anne
Bugün ''face'' de yazdığım yazı;
Herkese iyi akşamlar.
Bundan böyle ''direniş'' konusunda direnişimden vazgeçiyorum arkadaşlar.
İş çok uzadı, ( provakatörler herkoldan devrede) sonuç alınamayacak hareketler ve şilkayetler var.
Maltepe de hergece şarkı türkü. Diğer şehirlerde çarpışmalar varken devam etmesini anlamsız buluyorum.
Herkesim birlikte yaşayacak, herkes anlaşacak ( bilenler bilir) romantikliğimden de vazgeçtim.
Normal hayatıma dönüyorum. İsteyen arkadaşlar beni silebilir.
Üzgün anne
Bir zamanlar Ahmet Hakan, evet ben bir döneğim yazmıştı, pek bir burun kıvırmıştım.
Şimdide ben dönüyorum, niyemi, dilim döndüğünce anlatayım;
Ağaçlar kesilmesin diye başlayan eyleme pek kendimi yakın hissetmiştim ben, hatta ben neden Maltepe deki '' sanat sokağı'' ( betonlaşma çalışması) yapılırken bu tip direniş gösteremedim diye üzüldüm, utandım kendimden ve bu genç, romantik, gezi parkına yerleşen gruptan.
Biliyormusunuz, bu grup daha önceleri de bu ağaçlar kesilmesin diye çok uğraşmış, imza toplamaya çalışmış filan. Kimse dikkat etmemiş onlara.Ben de. Ne zamanki şiddet gördüler, kendimi onların yerine koydum, yediremedim, anladım onları canı gönülden. Onlardan biriydim aslında ben, hemde çoktaaan. Benimsedim hemen, nasıl destek versem derken, tencere tava yetişti imdadıma. Bir çapulcu doğdu Maltepe de. E, Başbakan da az körüklemedi hani.
Hem sadece ''ağaçların kesilmesi '' değildi olayların sebebi benim için artık. Tencereme vururken; izlediğim şiddetler, yasaklar ve diretilen tek tip hayat tarzı aklıma gelerek, düşünerek vurmaya başladım tavama.
Arada seyrettiğim programlar, esprilerin güzelliği, hükümetin, siyasetin, yalanları. En son Cuma akşamı CNN Türk de seyrettiğim, işte bu çocuklar dediğim, içimin açıldığı. Neredeydi bu çocuklar, Arınç ile o adamlar görüşürken dediğim. Kimdi o koca koca bıyıklı adamlar dediğim arada CANVAS diye bir olgu ile tanışmam. Başbakanın dönüşü ve Emine Erdoğan ın onaylayıcı baş sallamaları.
Canvas ile ilgili film; Biraz uzun ama ilginç bir bakış açısı.
Banu Avar ile Dünya Düzeni,Arap Baharı ve Suriye de Kış.olarak aratabilirsiniz you tube ta.
Bu filmi seyredin ve inanın demiyorum ama bu da bir bakış açısı.
Ne ağacı ne de ülkeyi, akacak kanları, insanları düşünen yok ki. Bir de, karşında seçimle gelmiş iktidar var, sen kimsin. Taksim Platformu - Taksim Dayanışması. Bölünmeler.
Kimdi ki o adamlar, gençler neredeydi o görüşmede, ya inanılmaz istekleri. Kimdi ki onlar. İçim sıkıldı o an. Hükümet istifa nidaları. CHP pankartları, AKM de asılan orak çekiç pankartları, Pkk dan gelenler....
Oysa uzlaşmak değilmiydi amaç. Devrimmiydi ki?
Kendimi böcek gibi hissettim ben. Kimim ki ben. Artık hiçbir harekette benim burada görmek istediğim masumluk yok, naiflik uzun süreli asla değil, provake heryerde. Iyi niyet yok oldu bu Dünya da.
Keşke bu kadar uzamasaydı iş. Keşke bu güzel insanlar, istemiyoruz dayatma, mesajını verip çekilselerdi.
İş nerelere vardı.
Yok içkiler, yok eğlenceler.
Bu değil ki, olmamalı.
Oysa ne güzeldi, marketler, takaslar, tohumlar, yapılan çalışmalar, dayanışmalar. Tam da benim istediğim; herkes birlikte, Türk,Kürt,Laz, dindar, olmayan v.s..... Provakatör gelince bir diğer grup hop durun diyecekti, eretesi gün başka bir provokeyi başka grup durduracaktı ve herşey güzel olacaktı. Olmadı, olamadı o yüzden ben ve ailem çekiliyoruz.
Tabi ki hala fikirlerimiz ve tarafımız aynı. Özgürlükten yanayız biz.
Bir arkadaşım, face de ki yorumuma şu cevabı yazmış, sağolsun.
Canım benim hepimiz zaten aynı endişedeyiz . Biz hepimiz sağduyulu , yapıcı , uzlaşmacı bir başbakan bekledik . Bizim düşündüğümüz kadar ülkesini seven ve yanında olan bir yönetim bekledik . Ne yazık ki olmadı . Olayların tırmandığı bir zamanda , kötüye gittiğini görürken , taraf olmak istemiyoruz . Bizler savaşçı değiliz . Ailelerimiz var . Ülkemizi korumak istiyoruz . Bari biz büyüklük yapalım demek gibi geldi duruşun bana . Etrafın benzin dolu iken kargaşaya bir kibrit kalmışken haklılığımızı anlatamamış olmanın iç acısı ile kenara çekilmek zorunda olduğunu bilmek çok acı
Bir diğeri şöyle demiş;
sistem:1 - çiğdem:0
olsun sen bizim gönüllerimizin şampiyonusun
Kısaca bu, yazılacak çok şey var elbette.
Kalın sağlıcakla
Romantik, korkak ve saf anne
6 Haziran 2013 Perşembe
Kucak meselesi
Günaydın,
Tembelim bu aralar. Canım hep oturup tv seyretmek, internet e girip yazılanları takip etmek istiyor. ''Gezi'' müptelası oldum ben.
Başından beri '' kucak meselesine'' takmıştım ben. Ne de olsa Duygu Asena kuşağı bir vatandaşım ben. Üstelik bir kız çocuğu büyütüyorum ben :-)
Başbakan ve Altaylı, konuşmasında da en çok, ''siz kızınızın, kucağa oturmasını istermisiniz?'' sorusuna, hem Başbakan tarafından kullanılmasına hem de Altaylı'nın '' istemem tabi'' yanıtına pek bir içerlemiştim.
O günden bu yana Cem in başını yedim. Ulan, ''oturur oturur sanane'' niye diyemedi Altaylı diye, zaten tüm küfürlerde bizim ( kadın) üzerimize oysa kardeşim, biz kadınlar da tabiki istek dahilinde bundan hoşlanıyoruz. Fakat bitürlü istediğim gibi ifade edemiyordum.
Ayşe Arman yazmış bugün. İlk gördüğüm yerde kendisine sarılacağım haberiniz ola. Bu kadar mı güzel yazılır;
Başbakanımız o meşhur mülakatında..
Hiç aklımdan çıkmayan bir cümle kurdu.
'' Kim kızının birilerinin kucağına oturmasını ister ki!''
HEP PARMAK SALLADILAR
Derin bir iç çektim.
Yine aynı terane dedim.
Benim bütün hayatım böyle geçti.
Eminim yalnız değilimdir.
Bu ülkede milyonlarca. '' Benim de benim de ! diyecek kadın vardır.
Bize hep parmak salladılar.
Neyin ahlaklı olup, neyin ahlaksız olduğunu anlattılar.
Başkalarını bilemem ama ben '' edepsiz'' olmakla çoook suçlandım.
Suçum neydi?
Birilerine göre ahlaka aykırı, bana göre asla öyle olmayan bir sürü şey..
Sevgilimle bir bankta sarılmak, öpüşüp koklaşmak..
Evet, bazen de kucak kucağa oturmak..
Artık kazık kadar oldum.
Umursamıyorum.
Vız gelir tırıs gier.
Ama bu ülkede bir kız çocuğu yetiştiriyorum.
Ve birden yine o aynı naftalinli lafla karşı karşıya kalıyorum;
'' kim kızının birilerinin kucağınma oturmasını ister ki''
İyi de akıl var mantık var.
Oturuyorsa d bir bildiği var.
Hangi kız hiç tanımadığı, ilişkisinn olmadığı, herhangi bir duygu beslemediğ adamın kucağına oturur ki?
İsterdim ki, '' Kızlarımızın ne yapacağına biz karar veremeyiz. Onlar veriri. Onların seçimidir' '' densin, denebilsin.
Ama ı-ıh.
Fatih diyemedi.
Bu ülkenin kadınları yine gürültüye gitti.
Ki onun da bir kızı var.
Ve kimseye pabuç bırakmayan, cesur bir karısı var.
Eminim, Hande, kendisinden de ileri gidecek bir kız yetiştirmiştir, yetiştiriyordur.
Ama işte Başbakan'ın karşısında Fatih, tısssssss.
Oysa herkesin ahlakı kendine...
O YASAK BU YASAK
Allah aşkına, o kızların kişiliği yok mu?
O kızlara bu kadar mı güvenmiyorsunuz?
Akılları, fikirleri, duyguları yok mu?
Müsaade edin de herkes kendi ahlakını yaşasın.
Ama etmiyorlar.
O yasak, bu yasak...
Sonrada bu gençlere, '' Neden isyan ediyorsunuz?'' diyorlar.
Helal olsun Arman.
Yine mi diyen anne
Tembelim bu aralar. Canım hep oturup tv seyretmek, internet e girip yazılanları takip etmek istiyor. ''Gezi'' müptelası oldum ben.
Başından beri '' kucak meselesine'' takmıştım ben. Ne de olsa Duygu Asena kuşağı bir vatandaşım ben. Üstelik bir kız çocuğu büyütüyorum ben :-)
Başbakan ve Altaylı, konuşmasında da en çok, ''siz kızınızın, kucağa oturmasını istermisiniz?'' sorusuna, hem Başbakan tarafından kullanılmasına hem de Altaylı'nın '' istemem tabi'' yanıtına pek bir içerlemiştim.
O günden bu yana Cem in başını yedim. Ulan, ''oturur oturur sanane'' niye diyemedi Altaylı diye, zaten tüm küfürlerde bizim ( kadın) üzerimize oysa kardeşim, biz kadınlar da tabiki istek dahilinde bundan hoşlanıyoruz. Fakat bitürlü istediğim gibi ifade edemiyordum.
Ayşe Arman yazmış bugün. İlk gördüğüm yerde kendisine sarılacağım haberiniz ola. Bu kadar mı güzel yazılır;
Başbakanımız o meşhur mülakatında..
Hiç aklımdan çıkmayan bir cümle kurdu.
'' Kim kızının birilerinin kucağına oturmasını ister ki!''
HEP PARMAK SALLADILAR
Derin bir iç çektim.
Yine aynı terane dedim.
Benim bütün hayatım böyle geçti.
Eminim yalnız değilimdir.
Bu ülkede milyonlarca. '' Benim de benim de ! diyecek kadın vardır.
Bize hep parmak salladılar.
Neyin ahlaklı olup, neyin ahlaksız olduğunu anlattılar.
Başkalarını bilemem ama ben '' edepsiz'' olmakla çoook suçlandım.
Suçum neydi?
Birilerine göre ahlaka aykırı, bana göre asla öyle olmayan bir sürü şey..
Sevgilimle bir bankta sarılmak, öpüşüp koklaşmak..
Evet, bazen de kucak kucağa oturmak..
Artık kazık kadar oldum.
Umursamıyorum.
Vız gelir tırıs gier.
Ama bu ülkede bir kız çocuğu yetiştiriyorum.
Ve birden yine o aynı naftalinli lafla karşı karşıya kalıyorum;
'' kim kızının birilerinin kucağınma oturmasını ister ki''
İyi de akıl var mantık var.
Oturuyorsa d bir bildiği var.
Hangi kız hiç tanımadığı, ilişkisinn olmadığı, herhangi bir duygu beslemediğ adamın kucağına oturur ki?
İsterdim ki, '' Kızlarımızın ne yapacağına biz karar veremeyiz. Onlar veriri. Onların seçimidir' '' densin, denebilsin.
Ama ı-ıh.
Fatih diyemedi.
Bu ülkenin kadınları yine gürültüye gitti.
Ki onun da bir kızı var.
Ve kimseye pabuç bırakmayan, cesur bir karısı var.
Eminim, Hande, kendisinden de ileri gidecek bir kız yetiştirmiştir, yetiştiriyordur.
Ama işte Başbakan'ın karşısında Fatih, tısssssss.
Oysa herkesin ahlakı kendine...
O YASAK BU YASAK
Allah aşkına, o kızların kişiliği yok mu?
O kızlara bu kadar mı güvenmiyorsunuz?
Akılları, fikirleri, duyguları yok mu?
Müsaade edin de herkes kendi ahlakını yaşasın.
Ama etmiyorlar.
O yasak, bu yasak...
Sonrada bu gençlere, '' Neden isyan ediyorsunuz?'' diyorlar.
Helal olsun Arman.
Yine mi diyen anne
31 Mayıs 2013 Cuma
Müze tanıtımı.
Günaydın,
Ben de böyle müze tanıtımı istiyorum.
Sabancı lardan umutluyum.
:-)
Koç lardan da.
Kalın sağlıcakla.
Ben de böyle müze tanıtımı istiyorum.
Sabancı lardan umutluyum.
:-)
Koç lardan da.
Kalın sağlıcakla.
24 Mayıs 2013 Cuma
Vatan gazetesi - Sanem Altan dan
Paylaşım günü,
Şiir sevmem ama nu güzel geldi, ve doğru;
Buyrun;
Kalın sağlıcakla
Şiir sevmem ama nu güzel geldi, ve doğru;
Buyrun;
Bu rayihaya kanalım gitsin…
Bu aralar üzerine kuşların konduğu yemyeşil ağaçlar gibi hayat…
Gülüşler, sevinçler, aşka dair konuşmalar artıyor sanki etrafta…
Uzak rüzgarlardan çiçek kokuları çarpıyor insanın yüzüne…
Çiçekler çiçek kokuyor.
Aşıklar sarmaş dolaş geçiyor sokaklardan.
Eminim kumsallarda çıplak ayaklı koşuşmalar oluyor.
Hayat kartondan bir maske gibi durmuyor insanların üzerinde sanki artık…
Her şey sınırlarını aşıp daha fazla genişlemek istiyor.
Aşk aşka benzemek, mutluluk mutluluğa, hüzün hüzüne benzemek istiyor.
İşte sabahları yürüyüşe çıktığımda, sabahın erkence saatlerinde içinden geçtiğim kokular bana bunları düşündürüyor.
Ağaçlardan sokaklara yayılan rayiha insanı dertlerine, sıkıntılarına karşı uyuşturuyor sanki…
Bir süreliğine de olsa o acılar, o sıkıntılar yokmuş zannediyorsun.
Yaz gelirken belki de insan en çok çiçeklerle kendinden kaçmayı seviyor.
Kendini unutmak, diğer mevsimlerde olduğundan daha kolay sanki yaz olduğu zaman.
Kendimiz kendimize uzak bir diyarda kendimiz olmadan esiyorduk bu kokular olmadan…
Size de öyle olmuyor mu?
Sokağa yayılan yaz, insanı bir an bile olsa ümitlendirmiyor mu her şeyin aslında güzel olduğuna inandırmıyor mu?
Size de hayat çok kısa bir süre öncesine göre daha ışıklı gözükmüyor mu o rüzgar estiğinde?
Biz bizsizdik sanki önceden…
Kendi rüzgarımız kendimize, kendi elimiz elimize dokunuyor artık.
Sahillerin sesi size de gelmiyor mu?
Aklı karışıyor insanın…
Dertlerini mi uyduruyor insan yoksa kendini iyi hissetmek için seçtiği nedenleri mi?
Dertlerimiz mi daha yalan yoksa mutlu olmak için bulduklarımız mı?
Eski bir denizi yeni pencereden görüyor gibiyim ben bu kokuları duydukça…
Ve düşünüyorum, yaz mevsimini mutlu olmak için seçmek acılarımıza karşı ‘incitici’ bir tavır mı?
Yoksa gerçekten sıkıntılarımız, dertlerimiz, acılarımız, kendimizi çiçeklerin kokusuna bıraksak bir nebze olsa da azalır mı?
Yaz oluyor her yer yavaş yavaş…
Sabahın kokusu ve ışıkları, ağaçların ve insanların üzerlerine yayılıyor.
Şükredilecek bir sabah vakti insanı sarmalıyor.
Ve insan bildiği tüm hayatı unutup o kokuya ve o ışığa inanmak istiyor.
Öyle değil mi?
Yaz olurken hayat sanki manav tezgahları gibi renkli gözükmüyor mu insana?
İnsanların yüzlerine bakıyorum sokaklarda… Sanki herkes memnun bu ‘kandırmaca’dan.
Gördüğü ışıklara, duyduğu kokulara inanmaya hazır sanki herkes.
Bozmayalım bence bu güzel yaz başlangıcını… Rüzgarın getirdiği kokulara kanalım gitsin.
Gülüşler, sevinçler, aşka dair konuşmalar artıyor sanki etrafta…
Uzak rüzgarlardan çiçek kokuları çarpıyor insanın yüzüne…
Çiçekler çiçek kokuyor.
Aşıklar sarmaş dolaş geçiyor sokaklardan.
Eminim kumsallarda çıplak ayaklı koşuşmalar oluyor.
Hayat kartondan bir maske gibi durmuyor insanların üzerinde sanki artık…
Her şey sınırlarını aşıp daha fazla genişlemek istiyor.
Aşk aşka benzemek, mutluluk mutluluğa, hüzün hüzüne benzemek istiyor.
İşte sabahları yürüyüşe çıktığımda, sabahın erkence saatlerinde içinden geçtiğim kokular bana bunları düşündürüyor.
Ağaçlardan sokaklara yayılan rayiha insanı dertlerine, sıkıntılarına karşı uyuşturuyor sanki…
Bir süreliğine de olsa o acılar, o sıkıntılar yokmuş zannediyorsun.
Yaz gelirken belki de insan en çok çiçeklerle kendinden kaçmayı seviyor.
Kendini unutmak, diğer mevsimlerde olduğundan daha kolay sanki yaz olduğu zaman.
Kendimiz kendimize uzak bir diyarda kendimiz olmadan esiyorduk bu kokular olmadan…
Size de öyle olmuyor mu?
Sokağa yayılan yaz, insanı bir an bile olsa ümitlendirmiyor mu her şeyin aslında güzel olduğuna inandırmıyor mu?
Size de hayat çok kısa bir süre öncesine göre daha ışıklı gözükmüyor mu o rüzgar estiğinde?
Biz bizsizdik sanki önceden…
Kendi rüzgarımız kendimize, kendi elimiz elimize dokunuyor artık.
Sahillerin sesi size de gelmiyor mu?
Aklı karışıyor insanın…
Dertlerini mi uyduruyor insan yoksa kendini iyi hissetmek için seçtiği nedenleri mi?
Dertlerimiz mi daha yalan yoksa mutlu olmak için bulduklarımız mı?
Eski bir denizi yeni pencereden görüyor gibiyim ben bu kokuları duydukça…
Ve düşünüyorum, yaz mevsimini mutlu olmak için seçmek acılarımıza karşı ‘incitici’ bir tavır mı?
Yoksa gerçekten sıkıntılarımız, dertlerimiz, acılarımız, kendimizi çiçeklerin kokusuna bıraksak bir nebze olsa da azalır mı?
Yaz oluyor her yer yavaş yavaş…
Sabahın kokusu ve ışıkları, ağaçların ve insanların üzerlerine yayılıyor.
Şükredilecek bir sabah vakti insanı sarmalıyor.
Ve insan bildiği tüm hayatı unutup o kokuya ve o ışığa inanmak istiyor.
Öyle değil mi?
Yaz olurken hayat sanki manav tezgahları gibi renkli gözükmüyor mu insana?
İnsanların yüzlerine bakıyorum sokaklarda… Sanki herkes memnun bu ‘kandırmaca’dan.
Gördüğü ışıklara, duyduğu kokulara inanmaya hazır sanki herkes.
Bozmayalım bence bu güzel yaz başlangıcını… Rüzgarın getirdiği kokulara kanalım gitsin.
Kalın sağlıcakla
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)